سلام دوستان معذرت ميخوام كه ديگه كمتر آپلود ميكنم از همه شما دوستان عزيزم ممنونم كه هر موقعه

امروز داشتم باخودم فكر مي كردم كه اگه اشتباهات وجود نداشتن ميشود خيلي آسوده تر زندگي كرد. بعضي ها اعتقاد دارن كه همين اشتباهات زندگي را زيباتر ميكنه. بعضي ها به اين اعتقاد دارن كه باعث كسب تجربه ميشه. بعضي ها معتقد هستند كه زندگي را از بين مي بره.

آره منم همين را ميگم خيلي از اشتباهات غير قابل بخشش حتي اگه اون اشتباه لفظي باشه. مثل اشتباهي كه باعث اين اتفاق شد:

تو هم رفتی...امروز ديگه مطمئن شدم که تو هم منو با خودم گذاشتی و گفتی بدرود...داشتم به تو و پاهات که آروم آروم روی سنگ فرش خيابون قدم می گذاشتند و دور می شدند نگاه می کردم...اصلا باورم نميشد که اين تويی...يعنی توهم از من بريدی و حاضر به ترک کردن من شدی و رفتی؟!!!لحظه و لحظه کوچکتر ميشدی...ولی مصيبت رفتنت برای من بزرگ تر می شد...تا اينکه به خودم اومدم و بدنم رو ديدم که از ترس تنهايی به خودش ميلرزيد...نفسهام تند شده بود...بغض گلوم رو ميفشرد...دست خودم نبود...دو قطره اشک از دو ديده ناباور من سر خوردن و صورتم رو نوازش کردن و به روی زمين افتادند...اشکها آنقدر زياد شدند که ديگه چيزی رو درست نمی ديدم...همون لحظه بود که برگشتی و برای بار آخر من رو نگاه کردی...ولی من نتونستم چهره ات رو ببينم به جای من اشکهای من تو رو ديدند و برای تو دست تکون دادند...سرم رو پايين گرفتم...ديدم زير پام خيس شده...وقتی برگشتم و رفتم،برگشتم يک نگاه به عقب انداختم ديدم جای پاهام روی زمين خيس از گريه نمايان شده بود...ياد لحظه ای افتادم که با هم زير بارون ايستاده بودم و حرف ميزدیم،بعد که رفتيم جای دو تا پا روبروی هم روی زمين خيس نمايان شده بود...آه که اين بار يک جای پا بود و جلوش هم خالی بود...آخه اون پای ديگه رفته بود...اينبار خيسی زمين از بارون نبود از نبود او پای دومی بود...اون که رفته بود و به من گفته بود بدرود ای...

مثل برگی خشک و تنها روی شاخه موندم اينجا می ترسم...

توی چنگ وحشی باد برم از خاطر و از ياد بپوسم...

تو شتاب لحظه ها من با خودم يکه و تنها می دونم... 

تو سراب اين افق تا سفر نهايت اينجا می مونم...

مثل يه غروب تنها که ميشينه پشت ابراااااااااااا

يه سکوت بی پناهم............

توی اين بيهودگی ها لحظه هارو ميشمارم...

انتظار هر نگاهم...

نظر یادتون نره روی این نوشته آبی زیر کلیک کن ...!!

من که می دونم من که خوب می دونم یه روزی از این روزها یه روزی از این روزایی که تو دلم پر از غم عمرم به آخر می رسه

آره خوب می دونم که نوبت خاموشی چراغ عمره من خیلی سهل و آسان می رسه.

من که می دونم که تا سرگرم عشق و بزم و مستی ام ...

مرگ ویرونگر چه بی رحمانه مثل تو شتابان می رسه

پس چرا پس چرا عاشق نباشم پس چرا عاشق نباشم

من که می دونم به این دنیای به ظاهر زیبا من که می دونم به قفس این دنیا هیچ اعتباری نیست

بین من و مرگ ویرونگر قول و قراری نیست

من که می دونم یه روزی از این رزوها که گم شدم تو فکر تو من که می دونم یه روزی از این روزها که خودم و تازه ... اجل نا خوانده و بیدادگر

سرزده میادو من و با خودش می بره راه فراری نیست نیست نیست....

پس چرا عاشق نباشم پس چراااااااااااااا...؟؟!!!!!

سلام

من برگشتم تا بازم شروع كنم به نوشتن اما فكر ميكردم اين بار بتونم از اميد به آينده بنويسم كه اين بار هم نشد. من از تمامي دوستاني كه توي اين چند روز من نبودم و كلي برام آف ف گذاشته بودن ممنونم .امروز مي خوام سرگزشت يكي از دوستانم را بنويسم كه فكر كنم با خوندنش اشك از ... اما اگه شما دوست عزيز كه داري ميخوني پسري يكمي تجربه كسب كن و اگه دختري يكمي ساده بگير اونقدراهم كه فكر ميكني پسرها ... نيستن. فراموش نكنيد حتماٌ نظر بديد چون تويه اين تنهايي نياز دارم

آخرين نامه دل پارسا به (پ)

سلام عزيزم. مي دونم كه از دست من خيلي ناراحت هستي اما چيكار كنم مجبور بودم هرچي تو دلم بود را براي تو بگم. وقتي كه حرف هام و نمي زدم ميگفتي كه چيه همه حرفهات را نيمه مي زني ولي حالا كه گفتم پا گذاشتي روي دلم و هرچي خواستي گفتي هيچ حرف ات تا به حال برام بد نبوده اما اين حرف ات كه گفتي من و تو به درد هم نمي خوريم برام باوراش مشكله. چرا اين حرف را بعد از گذشت اين همه ماه داري ميگي چرا همون روز اول نگفتي كه ما به درد هم نمي خوريم .آره مي دونم دلت سوخته بود براي من آخه فكر ميكردي كه... آره از اون روز كه حرف از جدايي زدي ديگه حتي اسم خودم را هم فراموش كردم هركاري مي خوام بكنم مياي جلوي چشمام و من را ... يادش بخير اون روزايي كه زنگ مي زدم و تا ساعتها با هم صحبت مي كرديم آره ياداش بخير اون روزايي كه من را قال مي زاشتي.

نمي دونم آيا مي دوني تنهايي يعني چي. فكر نمي كنم كه بدوني تو هميشه سرت شلوغ بوداش حتي براي مني كه به ظاهر عزيز دلت بودم. تو لذت داشتن خواهري خوب مادري خوب كه بتوني با هاشون درد دل كني را حس كردي. آره تو چون خوب بودي همه براي تو خوب بودن اما من چي مني كه بد بودم و همه براي من بد.. من فكر ميكردم تنها خوب من تويي اما حالا كه دست گذاشتي رويه جدايي دارم احساس ميكنم كه هيشكي تو دنيا من را دوست نداره.

چند روز پيش وقتي گفتي كه بايد از هم جدا بشيم يه مسير بسيار طولاني را پياده رفتم تا خونه. همين طور كه داشتم روي برفهاي كنار خيابان راه ميرفتم حواسم نبود و نزديك بود يه متوريه به من بزنه اما ... رفت اش اما چند لحظه ديگه برگشت اومد به من گفت عاشقي اولش اظهار نكردم گفتم نه مشكل دارم مي خوام كمي فكر كنم.بعد كمي با هم صحبت كرديم متوجه شدم كه اون درداش خيلي بيشتر از من وقتي زندگيش را براي من گفت يكبار ديگه بايه لبخند زيبا گفت من كه فكر نمي كنم مشكلي داشته باشي جز درد عاشقي يه لحظه كنترل ام را از دست دادم و ابرهاي بهاري چشمام شروع به باريدن كردن اون دوست چند لحظه اي من را بغل كرد و گفت عاشق شدن يك حادثه است ولي جدايي يك قانون پس فكر اش را نكن بيا دلت را بزن به دريا برو تا عمق تنهايي ببين تنهايي چه صفايي داره. گفتم چطور ميتوني اين حرف را بزني وقتي ريشه وجودم از من داره جدا ميشه وقتي كه تنها دليل بودنم داره من را تنهامي زاره چطور ميتوني اين حرف را بزني وقتي كسي كه به من ميگفت قلبت ماله من باشه. داره به سادگي يك قصه از من جدا ميشه. آره عزيزم براي من سخته كه بخوام ازات جدا بشم اما چيكار كنم كه تو من را دوست...

آره خوب مي دونم بهت توهين كردم آره خوب ميدونم كه با هات بد رفتاري كردم آره مي دونم تويه اون نامه هرچي اومد تو دهنم بهت گفتم . اما خوب ازات معذرت خواهي كردم اگه فراموش كردي الان دارم ازات معذرت خواهي ميكنم منو ببخش و حاظرم هر حكمي (جز جدايي) كه دلت مي خواد ... بخدا حتي اگه حكم مرگ با دار باشه را مي پذيرم مي دوني براي چي اين حرف را ميزنم اخه اونوقت مي دونم كه من را بخشيدي و حداقل براي يك دفعه هم كه شده من را دوست داشتي درسته شايد ديگه وجود خارجي نداشته باشم اما همين كه تويه جاده هاي فرعي زهنت سير ميكنم برام كافيه. ولي اينطور كه تو خواستي جدا بشيم . ميدونم ديگه هيچي از من نمي مونه تويه ذهن ات حتي يك برگ خشك...

گفتم تو کيستی ؟؟؟

و حال که فکر ميکنم ميبينم خود عروسکی هستم

سلام دوستان من شهرام یکی از دوستان رامین هستم

رامین جان برای چند روزی نیستن به همین دلیل از من خواستن که به وبلاگ برسم و جواب سوالهاتون را بدم

امروز قالب وبلاگی که چند روز گذشته آماده کرده بودیم را روی همین وبلاگ به اجرا گذاشتیم. و مجبور شدم طرح کنتور سایت را هم تغییر بدم. به همین دلیل کنتور از عدد حدودا 150 به صفر برگشت. خواستم بگم که اگه دیشب بودید و آمار اونطور بوده و امروز به یکباره اینطور شده تعجب نکنید.

حالا من هم شروع میکنم البته این شعری که می خوام بنویسم شعری هست که رامین جان به من دادن تا تو وب درج کنم در ضمن شعر گذشته را هم من نوشته بودم.فقط خواهشی که دارم به این نوشته هایی که تویه این چند روز من میگذارم نظر بدید تا رامین نگه که تو چقدر ...

دوستون دارم