آنجا که آفتاب آرزو

به سرخی می گرايد و

                                نشانه های زندگی

                                                حکم بر فراموشی ميدهد ،

 چاره ای نيست جز

 حرکت در مسير سرنوشت...

روزها گذشت

و درخت انتظار

جز ميوه نااميدی

ثمری نداشت

                                                                باران شبانه نيز

                                                                                در تشنگی کوير غرق شد

آنچه در باغچه آرزو يافت می شد

                                عطر دروغين گل ياس بود و بس

باغ در اسارت گل پاييزی است

                اما ديگر بهانه ای برای ماندن نيست

                                بايد موج شد و رفت

                                                بايد برای استقبال بهار آماده شد

                                                                بايد گل پاييزی را

در دست سرنوشت رها کرد

فراموش کردن تو ممکن نيست...

اما بايد از تو گذشت...

برای رسيدن به صبحی بهاری

آرزوی رسيدن به تو را بايد به صندوقچه خاطرات سپرد...

بازهم اين کاغذ خيس نوشته ام را ناتمام می گذارد...

خداحافظ ای....